Wat hangt er bij jou in huis?

De jaarvergadering over 2014 met als thema ‘eigen werk van leden van de kunstkring’ in galerie Kokon was een groot succes. Dit riep bij het bestuur de vraag op wat de leden van de kunstkring zelf aan de muur hebben hangen en waarom juist dat werk. Onder welke omstandigheden is het gekocht en waarom is/was het een favoriet kunstwerk? Hieronder de eerste 'ontboezemingen' van onze leden.

 
 

'Limited Edition’ (2016) is de naam van dit werk van Linda Arts dat bij mij in de keuken hangt. Het is een irisdruk op een heldere acrylplaat, formaat 32x31cm. Voor degenen die niet bekend zijn met de irisdruk: twee kleuren inkt worden gemengd tijdens het drukken. Er verschijnt dan een soort regenboog van wit naar grijs naar zwart.
Dit werk is heel fascinerend om naar te kijken en het verveelt nooit. De ene keer vallen de vele grijs-tonen op, die zo kenmerkend zijn voor haar werk. Er verschijnt dan een soort regenboog van wit naar grijs naar zwart. De andere keer trek je in gedachten de lijnen door en zie je een oneindige ruimte voor je verschijnen. Of de zon schijnt en de zwarte rechthoeken werpen een schaduw op de muur, waardoor de vlakken spelen met het licht. Het lijkt een eenvoudig beeld, maar het is eigenlijk heel complex. Het lijkt een strak uitgevoerd en mechanisch werk, maar van dichtbij zie je allerlei kleine oneffenheden ontstaan bij het drukken.
Hoe ik eraan kom? Ik kocht het toen het werd aangeboden om haar boek ‘Lux’ te financieren. Ik kom al jaren op vrijdagmiddag naar de grafiekcursus van Linda. Op die manier heb ik gezien hoe haar werk zich heeft ontwikkeld. Van eenvoudige zeefdrukken in horizontale lijnen, altijd in vele nuances van zwart naar wit, naar complexe grote werken, op schilderijen en muren. Steeds net even anders. Maar altijd direct herkenbaar als een werk van Linda. Met altijd dat licht erin, dat kan oplichten in weer een ander licht. Het licht in je keuken bijvoorbeeld.
Annemarie Boin

     

 

 
 

Aan mijn muur heb ik een hele grote foto hangen van Stephan Vanfleteren. Een aantal jaren geleden gekocht bij een expositie bij van Dusseldorp. Een foto waar ik iedere keer goede zin van krijg. De afgebeelde man is stokoud en zijn ogen zijn nauwelijks zichtbaar achter de grote brillenglazen. Het is niet duidelijk of hij glimlacht maar hij lijkt je wijs en gemoedelijk aan te kijken. Zijn magere bovenlijf lijkt gebeeldhouwd. De meesten zullen de foto kennen van de kaft van het prachtige boek 'Congo' van David van Reybroeck. De gefotografeerde Congolese man heet Etienne Nkasi, geboren in 1882 (hij beweert in 1882 te zijn geboren) en gestorven in 2010. Een man die door zijn hele lange leven heel veel te vertellen had.
De Belg Vanfleteren is gespecialiseerd in zwart-wit portretten en langdurige reportages in binnen– en buitenland. Hij fotografeert met weinig scherptediepte, maar wat scherp is, is dan ook haarscherp. Vorig jaar ben ik naar de expositie in Charleroi geweest waar zijn laatste project werd getoond in Musée de la Photographie in Charleroi (B). Een museum dat voor fotografieliefhebbers zeker de moeite waard is. Met zijn project ‘Charleroi, il est clair que le gris est noir’ wilde hij ‘het oude testament van het socialistische Charleroi’ fotograferen. Een grauwe stad gevangen in prachtige foto’s.
Beatrijs van der Weijden

     

 

 
 

Deze prachtige! foto (94 bij 62 cm) hangt bij mij aan de muur, boven de bank. Bij een grote kringloopwinkel in de Ceramstraat was ik op zoek naar een jas. Naast de jassen stond een hoog rek vol met schoenen, ook heel leuk. Aangekomen bij de hoogste plank... jawel hoor, daar hing de foto hoog aan de muur in deze enorme fabriekshal. "Nee, die is niet te koop"... hij zag mijn teleurstelling kennelijk.
"Hij is van een medewerker hier en die is er morgen, je kunt het altijd vragen".
In 2014 was er een expositie in het Joods Historisch Museum in Amsterdam van Howard Greenberg, groot verzamelaar van Iconische zwart-wit foto's uit de vorige eeuw. Naast deze foto van Ruth Orkin hingen ook foto’s van bekende van andere fotografen als Henri Cartier-Bresson en Dorethea Lange.
Dus de volgende ochtend gebeld, "ja hoor, die wil ik wel verkopen!!!!!! Voor € 10.00 ingelijst en wel. Met buurman en auto de foto opgehaald en zó blij met mijn -aankoop-. De foto is nauwelijks in scene gezet, de enige opdracht die de mannen kregen was: volg deze vrouw wanneer ze langs loopt richting de camera
Ans de Beer

     

 

Ninalee Craig, hier 83, jaar met dezelfde sjaal als op de foto hierboven enn naast haar.
Inmiddels is zij 89 jaar
.

 

 
 

Dit is een werk uit 1976 van de graficus Werner Moonen. Het is een houtdruk, waarschijnlijk triplex. Ik heb er lang over gepuzzeld hoe hij deze druk gemaakt heeft. De vrouwfiguur is niet over het blauw heen gedrukt, dan zouden de kleuren niet zo helder gebleven zijn. Dus uitgespaard of afgedekt bij de eerste druk. En hoe heeft hij daarna die zwarte lijnen erop gekregen? Een houtdruk is een hoogdruk, geen diepdruk. Het blijft een puzzel voor mij. Jammer genoeg kan ik het hem niet meer vragen want hij is enige jaren geleden overleden. Ik heb zo'n 10 jaar grafiekcursussen bij Werner gevolgd en ik weet dat hij heel veel technische kennis (druktechnieken) had en kennis over het materiaal (olie, pigmenten en drukinkten). Veel afgestudeerde academiestudenten kwamen bij hem de lacunes aan deze kennis aanvullen.
Adly Lamers

     

 

 
 

Dit keer hangt het niet aan de muur, maar staat het op de kast: de Juwelendoos. Een keramisch werk van beeldend kunstenaar en vormgever Manita Kieft. Ze is afgestudeerd aan Academie Sint Joost en de Designacademy in Eindhoven. Manita Kieft combineert haar keramisch werk met fotografie, die als transfer op het werk worden aangebracht. De afbeeldingen zijn een herkenbare werkelijkheid maar door combinaties te maken, met in dit geval een trommel/doos, raken ze hun specifieke betekenis kwijt en wordt het een ander verhaal.
We kochten dit werk indertijd bij de Kunstuitleen, wat nog wat reuring gaf want later bleek het werk niet te verkocht te mogen worden. Maar toen stond het al lang en breed op onze kast. Waarom dit werk aangeschaft? Eigenlijk vooral vanwege het esthetische genoegen. Het robuuste van de vorm in combinatie met het elegante van de versiering. Maar ook de derde dimensie die een sculptuur biedt boven een tweedimensionaal werk. Je kunt er om heen lopen of het draaien. De derde dimensie biedt steeds weer een ander perspectief, een visuele herbezinning. Het is in de loop van de tijd ook een juwelendoos geworden in de letterlijke zin van het woord. Briefjes, foto's, dingetjes, vonden er een veilige bergplaats. 'Juwelen' die soms meer waard zijn dan goud.
Marion Meijer

     

 

 

Twee schilderijen van Arthur van Leeuwen
Arthur wilde in 1998 een workshop bij mij doen. Hij vertelde me dat hij schilder was, waarop ik hem zei dat hij gratis mocht deelnemen als hij na afloop van de workshop een schilderijtje voor me maakte dat geïnspireerd was op wat hij had geleerd.
Na verloop van een paar weken belde hij me op en kwam naar mijn huis met twee grote schilderijen waarvan ik er eentje mocht kiezen. Ik had een klein schilderijtje verwacht, maar ik mocht kiezen uit twee grote schilderijen (80 x 100 cm), waar ik op slag verliefd op werd en waarvan ik het gevoel had dat ze bij elkaar moesten blijven. Dus bood ik Arthur aan om het tweede schilderij van hem te kopen. Ze zijn al 18 jaar bij mij en iedere dag dat ik thuis ben geniet ik ervan.
Op www.arthurvanleeuwen.com is meer werk van Arthur van Leeuwen te zien.
Johanna Kleipool

 
      

 

 
 

Een schilderij met een verhaal!
Jaren geleden kocht ik op een vide grenier in Frankrijk voor € 10,- dit schilderijtje: een puberjongen in blauw pak met korte broek, hij lijkt te zitten mijmeren. Het is een schilderij op paneel met het jaartal 1943. De schilder is van Belgische origine: Vandekerkhove 1894-1986.
Vandekerkhove volgde zijn eerste schilderlessen in het Belgische Tielt. Per hondenkar vertrok hij in 1913 naar Parijs, in die tijd dé stad van de nieuwe ontwikkelingen op het gebied van de kunst. In 1914 werd hij door het Belgische leger opgeroepen en te werk gesteld als tekenaar achter de vijandelijke linies. Hij maakte grote langwerpige tekeningen, om aan te duiden waar de Duitse vijand zich bevond. In 1916 had Vandekerkhove geluk bij een ongeluk, hij werd gewond afgevoerd naar Parijs. In Parijs volgde hij drie jaar Ecole des Baeux Arts. Nadien vestigde hij zich in Brussel als kunstschilder en als fotograaf.
Eens per hondenkar vertrokken keerde hij weer terug naar zijn geboortestreek, maar nu per chique voiture waarover toen alleen de notabelen konden beschikken. Voor dit schilderij zat in 1943 zoon Joost model. Vandekerkhove werkte ook als decorschilder bij het theater van Brugge, waar hij zelf woonde in het historische pand Den Helm (bestaat nog). Dit verhaal over de schilder en zijn schilderij heb ik opgetekend uit de mond van zijn kleindochter die mij dit juweeltje verkocht. Voor haar zat nonkel Joost model. Het schilderij straalt voor mij een ouderwetse rust uit, een tijd waarin mijmeren nog heel gewoon was.
Marij Schoonen

 

 

 

 
 
Af en toe heb ik oprispingen gehad om wat schilderijen te kopen. In een opwelling heb ik al vele jaren geleden een drietal zeefdrukken gekocht van Ger Lataster. En nog niet zo lang geleden twee schilderijen van de Tilburgse schilder Jan Radersma, die alle mogelijke grote en kleine voorwerpen (met name hout) beschildert, veelal met natuurimpressies. De nadruk op donker met soms prachtige kleuraccenten.
Het mooiste schilderij (dat bij mij boven de bank hangt) is een doek van Marc Mulders. Een van de voortrekkers van de Tilburgse school waarvan hij nu geen deel meer uitmaakt. Het is typisch een Mulders, gebaseerd op de natuur. Het is door hem gemaakt in 2007, de periode waarin hij schilderde met veel verf en prachtige kleuren. Iedereen die bij De Pont komt kent zijn werk wel. Hij heeft nogal wat bloemen geschilderd en in mijn schilderij heeft hij delphiniums als uitgangspunt genomen. Maar het mooie is dat niet echt bloemen zijn geschilderd (zoals bijvoorbeeld zijn schilderijen met rozen). Je moet goed en lang kijken om de bloemen er in te ontdekken.
Hoe kwam ik erbij om dit schilderij te kopen? Er was een expositie van Marc bij Van Dusseldorp en in de benedenruimte hing dit schilderij. Elke dag dat ik naar huis ging zag ik dat schilderij daar hangen. Elke keer ben ik van de fiets afgestapt om door het raam naar het schilderij te kijken. Toen heb ik maar besloten het te kopen. Wie volgt ???
Marius de Jong
 

 

 

   
 
Ik zal mij even voorstellen als nieuw lid van de kunstkring. Mijn naam is Ans van Rijswijk, ben 63 jaar en heb de dansacademie gedaan. Momenteel werk ik nog als dans/drama docente bij een vmbo-school in Oudenbosch. Op mijn 50ste verjaardag kreeg ik een schilderij van Anna Reinders met als titel ‘de Dansende Mens’. Anna Reinders heeft jaren bij de Dansacademie Tilburg in een hoekje zitten tekenen. Ze zocht uit wat de danser beweegt en bezielt en Anna zoekt dan uit wat haar bezielt en beweegt. Het schilderij spreekt mij aan omdat het een wirwar van zoekende, beweeglijke lijnen is en zo ontstaat er een beeld. Het spreekt dus vanzelf dat ‘de Dansende Mens’ voor mij veel waarde heeft. Ik blijf zoeken naar de beweeglijke lijnen in mijn leven.
Ans van Rijswijk

 

 

 

 
Het houtskool boerke
De vader van mijn vader had voor de oorlog een kunsthandel in Den Haag waar hij meubels, beelden en schilderijen verkocht. Haagse School en aanverwante stromingen. Veel van deze kunst en curi-osa is in de oorlog geruild voor voedsel en - hoe vreselijk ook - vast wel eens gebruikt om de kachel te stoken. Mijn vader kreeg de liefde voor kunst dus al jong mee, maar door de crisis van de jaren dertig en de oorlog verdween de winkel van zijn vader geruisloos in de vergetelheid. Toch hing er bij ons thuis een pronkstuk aan de muur: ‘de aardap-pelrooiers’ in een barokke gouden krul-lijst. Een struise boerenwagen wordt eind 19e eeuw in de duinen bij Scheveningen volgeladen met vers gerooide aardap-pelen. Later hing er ook een heuse Pieck aan onze woonkamermuur, waarvan mijn

vader beweerde – zo heeft mijn herinnering het althans opgeslagen – dat de schets van Anton Pieck zou zijn. Ons welbekend van de Efteling waar ons gezin naast een jaarlijks uitstapje ook het veertig jarig huwelijksfeest van de ouders van mijn moeder vierde. Deze Pieck schetst in minder dan 50 grijstinten een boerke in de stijl van Vincent van Gogh, gezeten op een bankje voor een krakkemikkig boerenhutje; zoals er zovelen hebben gestaan op en rond de heidevelden in het Gooi. Mijn ouders hadden deze houtskoolprent gekocht in hotel Hamdorf in Laren, waar jaarlijks een ‘Salon’ werd georganiseerd.
Na het overlijden van mijn vader, inmiddels 24 jaar geleden, werd deze houtskooltekening aan mij beloofd. Vorig jaar was het dan zover: ik mocht dit ontroerende manneke mee naar huis nemen. Een dierbare herinnering aan mijn vader. Tot mijn verbazing las de handtekening Adr. Pieck in plaats van Anton Pieck. Via Google maakte ik kennis met deze Adri, de nicht van Anton. Hun vaders waren broers en gaven hun artistieke kinderen zelf teken- en schilderles. Via bol.com ontdekte ik een jubileumuitgave over leven en werk van Adri. Ze heeft haar leven lang gewoond in en rond het Gooi, waar ik zelf ben geboren en getogen. Daar heeft ze ook regelmatig haar werk tentoongesteld.
Online werd de waarde van zo’n houtskooltekening geschat op € 200,- en ook hier intrigeerde mij een verschil: mijn moeder suggereerde dat de schets misschien wel veel geld waard zou zijnM. En zo toog ik vorig jaar naar Kunst en Kitsch in Den Bosch, waar ik zonder problemen direct langs de eerste schifting kwam. De prentdeskundige raamde de tekening op € 300,-, maar bleek onbekend met Adri en haar eveneens creatieve zus Greetje. Dat piepkleine hiaatje in zijn bodemloze kennis heb ik met plezier opgevuld, een mooie ruil temidden van vele prachtige kunstwerken. Nu straalt het houtskoolboerke in mijn woonkamer, het heeft voor mij iets meditatiefs. Mijn moeder ging bij hem zitten als ze rust en troost nodig had. Dank je wel, Adri Pieck, voor zoveel ontroerende schoonheid!
Nicky Naaykens

 

 

 

Bij ons is dat een van de werken van Piet van de Kerkhof: ‘Achtung’ heet het. Het is een dierbaar schilderij voor ons, ook een mooi schilderij. Geen frut-en-franje in het beeld, maar een kernachtig ‘verhaal'.Piet schildert zijn levensgeschiedenis steeds in archetypen.
Wat zie je hier in het schilderij? (Het meest rechtse schilderij op de foto). De bovenkant van een ladder. Weergegeven in zwart/bruinen, gestreken met spalterkwasten. Door de verf schimmert het geprepareerde doek. Op twee verschillende plaatsen zie je onder de donkere verf bloedrode horizontale strepen. De achtergrond is geschilderd en ‘geplamuurd’ met gedekte witten, ivoor- en roomkleurig. Binnen het witte deel zijn ook minieme hoogteverschillen in de aangebrachte verf. Op de enige in beeld gebrachte dwarslat van de ladder staat het woord ‘Achtung’. Dit heeft veel betekenissen: achting; opmerkzaamheid; aandacht; pas op of militair: geef acht; in orde. De afmeting van het schilderij is 145 bij
122 cm.

Wat roept het schilderij bij me op?
Het schilderij roept me aan. Het maakt me wakker. Aandacht / Pas op. Ik krijg een nieuw uitzicht als ik boven aan een ladder kom en uitkijk over het landschap: een nieuwe view over het komend leven? EN: Bij wat ik ga zien of mee zal gaan maken, daar is ‘Achtung’ van belang? Ik vind het werk symbolisch, prachtig van kleur, lijn en compositie in zijn eenvoud. Het ontroert me, ook door het gebruik van dat ene woord, die aanroep, ‘Achtung’! Als kijker wordt ik door de schilder aangeroepen. Ik ervaar het werk als eigen en oorspronkelijk. Piet schildert zijn thema’s in het leven, het uitkijken naar nieuwe ervaringen. Hij heeft hierbij af en toe een uitkijktoren nodig: de top van een ladder en dan ‘Opletten’ / ‘aandacht’ en ‘achting'; ‘in orde’.
Conclusie: Mooi hoe hij het leven vormgeeft met de obstakels en hulpstukken. Is dit onze opdracht als metafoor? IN IEDER HUISHOUDEN HOORT EEN LADDER TE STAAN? LET OP ALS JE BOVENAAN STAAT! IN ORDE! De ladder als metafoor: relativering van problemen in het leven. Mooie vormgeving. Het kijken naar dit kunstwerk maakt me rijker.
De kunstenaar drukt het ‘onzegbare’ uit. Ik heb er, vanuit mijn beleving woorden voor gezocht. Voor U, de lezer. EN...: daardoor weet ik nu nog beter waarom ik zo houd van dit schilderij.
Groetjes, Marianne Zantkuijl